ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ (ΜΕΡΟΣ Β΄)

ΤΣΑΛΤΙΚΑ

Στο παιχνίδι αυτό τα παιδιά χωρίζονταν σε δύο ομάδες και κάθε ομάδα μπορούσε να έχει από δύο άτομα και πάνω. Χρησιμοποιούσαν μια πέτρα και δύο βέργες. Η μία ήταν 60-70 εκ. και η άλλη 15-20 εκ. Τα παιδιά έβαζαν πόδια και όποιος πατούσε τον άλλο η ομάδα του (ομάδα α΄) έπαιρνε τις βέργες. Ένα παιδί της ομάδας αυτής με τη μεγάλη βέργα χτυπούσε πρώτα πάνω στην πέτρα και ύστερα χτυπούσε τη μικρή βέργα για να πάει όσο πιο μακριά μπορεί.  Ένα παιδί της άλλης ομάδας (ομάδα β΄), που μπορούσε να είναι το ίδιο σ’ όλο το παιχνίδι, προσπαθούσε να τρέξει και να πιάσει τη μικρή βέργα πριν πέσει κάτω κι έτσι να καεί ο αντίπαλός τους. Αν δεν την έπιανε και την έπαιρνε από κάτω, προσπαθούσε να τη ρίξει με το χέρι του πάνω στην πέτρα. Αν τα κατάφερνε καιγόταν αυτός που είχε τη μεγάλη βέργα. Αν η μικρή βέργα είχε μικρότερη από μισή βέργα από την πέτρα, πάλι καιγόταν αυτός που κρατούσε τη μεγάλη βέργα. Αν όμως η μικρή βέργα δεν έφτανε στην πέτρα, τότε αυτός που είχε τη μεγάλη βέργα μετρούσε πόσες βεργιές ήταν η απόσταση από το σημείο που έπεσε η μικρή βέργα μέχρι την πέτρα. Υπήρχε όμως η περίπτωση, όταν το παιδί της ομάδας β΄ πετούσε τη μικρή βέργα και προσπαθούσε να τη ρίξει στην πέτρα, το παιδί της ομάδας α΄ με τη μεγάλη βέργα να τη χτυπήσει στον αέρα. Τότε όλα τα παιδιά, και από τις δύο ομάδες, έτρεχαν να πατήσουν τη μικρή βέργα. Αν την πατούσαν τα παιδιά της ομάδας β΄, τότε προσπαθούσαν να ρίξουν τη βέργα πάνω στην πέτρα. Αν όμως τη βέργα την πατούσαν τα παιδιά της ομάδας α΄, τότε μετρούσαν πόσες βεργιές ήταν η απόσταση από το σημείο που έπεσε η μικρή βέργα μέχρι την πέτρα. Όταν συμπλήρωναν τριάντα βεργιές, γράφανε μια «ζούρπα». Υπήρχε και η περίπτωση καθώς το παιδί της ομάδας α΄ προσπαθούσε να χτυπήσει τη μικρή βέργα με τη μεγάλη να του φύγει απ’ τα χέρια η μεγάλη βέργα. Τότε, αν την πατούσαν οι αντίπαλοι, χρεωνόταν σαράντα «ζούρπες». Επίσης μπορεί να μην μπορούσε να χτυπήσει τη μικρή βέργα. Αν αυτό συνέβαινε τρεις φορές καιγόταν και τα παιδιά έλεγαν «ένα φουτς, δύο φουτς, τρία φουτς».   Όταν καίγονταν όλα τα παιδιά της ομάδας α΄,  άλλαζαν τους ρόλους τους με τα παιδιά της ομάδας β΄. Νικήτρια έβγαινε η ομάδα που συμπλήρωνε περισσότερες «ζούρπες».  Το παιχνίδι δε σταματούσε αν δε νύχτωνε.

Φαντίδου Μαρία (Ε΄ Τάξη)

*       *       *

ΜΑΝΤΙΛΑΚΙ

Για να παιχτεί αυτό το παιχνίδι χρειάζονται αρκετά παιδιά για να σχηματίσουν έναν κύκλο καθισμένα. Ένα από τα παιδιά παίρνει ένα μαντιλάκι και τρέχει γύρω γύρω από τα παιδιά τραγουδώντας:

«Το μαντιλάκι πέρασε κι η κόρη το γυρεύει

πάει πέρα, πάει πέρα, πέρα στον αέρα».

Κάποια στιγμή αφήνει το μαντιλάκι πίσω από ένα παιδί χωρίς αυτό να το καταλάβει και σταματάει να τραγουδάει. Αυτό είναι το σύνθημα για να ψάξουν τα παιδιά να δουν σε ποιο έριξε το μαντιλάκι. Μόλις το παιδί που έχει το μαντιλάκι ριγμένο πίσω του το καταλάβει, σηκώνεται και κυνηγάει αυτό που του το έριξε για να το πιάσει. Αν το παιδί που έριξε το μαντίλι  προλάβει και καθίσει στη θέση του παιδιού που σηκώθηκε, κερδίζει και τα φυλάει το δεύτερο παιδί. Αν το δεύτερο παιδί πιάσει το πρώτο, τότε αυτό τα φυλάει πάλι εκείνο.

Παπαδοπούλου Άννα (ΣΤ΄ Τάξη)

*       *       *

ΤΖΑΜΙ

Παιζόταν με δέκα παιδιά και πάνω. Τα παιδιά που έπαιζαν ήταν πάνω από 9 χρόνων. Χωρίζονταν σε δύο ομάδες. Έπαιρναν κεραμίδια και τα έβαζαν το ένα πάνω στο άλλο. Τα παιδιά της ομάδας α΄ έπαιρναν την μπάλα και με τη σειρά προσπαθούσαν να ρίξουν όλα τα κεραμίδια. Αν τα έριχναν όλα, τα παιδιά της άλλης ομάδας έπαιρναν την μπάλα και τα κυνηγούσαν για να τα «κάψουν» και να κερδίσουν. Αν τα παιδιά της πρώτης ομάδας προλάβαιναν να ξαναστήσουν τα κεραμίδια προτού τα «κάψουν», κέρδιζαν αυτά.

Κερμανίδης Θεόδωρος (Ε΄ Τάξη)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Την σελίδα αυτή σχεδίασε ο Κιοσσές Γιώργος